Η Μέρα που Ξαναβρήκα τον Εαυτό μουΔεν ξέρω αν πιστεύετε στα σημάδια, σε εκείνες τις μικρές συμπτώσεις που σου δείχνουν ότι κάτι μεγαλύτερο συμβαίνει πίσω από την επιφάνεια της καθημερινότητας, αλλά εγώ πια πιστεύω. Ήμουν σε μια φάση της ζωής μου που όλα έμοιαζαν να έχουν χάσει το νόημά τους, που ξυπνούσα κάθε πρωί και ένιωθα ένα βάρος στο στήθος, ένα σφίξιμο που δεν έφευγε με τίποτα, μια αίσθηση ότι κάτι είχε σπάσει μέσα μου και ότι καμία κόλλα, κανένα επιδέσμιο, καμία προσπάθεια δεν μπορούσε να το φτιάξει ξανά. Είχα βγει από μια σχέση που με είχε τσακίσει, μια σχέση γεμάτη ψέματα, προδοσίες και μια αίσθηση ότι είχα σπαταλήσει τα καλύτερά μου χρόνια σε κάποιον που δεν με άξιζε, και τώρα έμενα μόνος μου, με τις ερωτήσεις να με τρώνε, με τις αμφιβολίες να με κατατρέχουν, με ένα αίσθημα αποτυχίας που είχε ριζώσει τόσο βαθιά μέσα μου που φοβόμουν ότι δεν θα ξεριζωνόταν ποτέ. Είχα παρατήσει τις δραστηριότητές μου, το γυμναστήριο, την ομάδα θεάτρου που πήγαινα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα με τους φίλους μου, και είχα κλειστεί σε έναν κύκλο μοναξιάς και αυτολύπησης που με βύθιζε όλο και πιο βαθιά σε ένα σκοτάδι χωρίς διέξοδο.Εκείνο το βράδυ που άλλαξαν όλα, θυμάμαι ότι είχα πιει μερικά ποτά παραπάνω, ήμουν μόνος μου στο σπίτι, και είχα αρχίσει να σκέφτομαι όλες τις λάθος επιλογές που είχα κάνει στη ζωή μου, όλες τις στιγμές που θα μπορούσα να είχα πράξει διαφορετικά, όλες τις ευκαιρίες που είχα αφήσει να χαθούν επειδή φοβόμουν, επειδή δίσταζα, επειδή δεν είχα πίστη στον εαυτό μου. Ήμουν σε μια από εκείνες τις νύχτες που η μουσική παίζει δυνατά στο μυαλό σου, αλλά όχι για να σε κάνει να χορεύεις, αλλά για να σου θυμίζει ότι έμεινες πίσω, ότι η ζωή προχωράει χωρίς εσένα, ότι οι άλλοι γελούν ενώ εσύ κλαις μέσα σου. Και τότε, σχεδόν από μηχανική συνήθεια, άνοιξα το κινητό μου και άρχισα να σερφάρω, να κοιτώ βίντεο που δεν με ενδιέφεραν, να διαβάζω ποστ που με έκαναν να νιώθω ακόμα πιο μίζερος, μέχρι που ένα όνομα τράβηξε την προσοχή μου, ένα όνομα που ακουγόταν σαν ξένο, σαν μακρινό, σαν μια υπόσχεση για κάτι καινούργιο. Ήταν η vavada, μια πλατφόρμα που υποσχόταν μια διαφορετική εμπειρία, μια απόδραση από την πραγματικότητα, μια ευκαιρία να νιώσεις ξανά τη συγκίνηση που είχες να νιώσεις από τότε που ήσουν παιδί.Χωρίς να το πολυσκεφτώ, έκανα ένα κλικ, και βρέθηκα μπροστά σε μια οθόνη γεμάτη φώτα, χρώματα και ήχους που με έκαναν να ξεχάσω για λίγο τον πόνο μου, την απελπισία μου, την αίσθηση ότι η ζωή μου είχε τελειώσει πριν καλά-καλά αρχίσει. Ήταν η vavada που με υποδέχτηκε σαν ένας παλιός φίλος που σε περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, έτοιμος να σου προσφέρει μια στιγμή χαράς, ένα χαμόγελο, μια ανάσα ανακούφισης μέσα στη θύελλα των συναισθημάτων σου. Έκανα εγγραφή, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, και ξαφνικά βρέθηκα να παίζω, να δοκιμάζω την τύχη μου, να βλέπω τους τροχούς να γυρίζουν και τα σύμβολα να ευθυγραμμίζονται μπροστά στα μάτια μου. Ήταν σαν ένα μαγικό φίλτρο που με έκανε να ξεχνάω τον πόνο μου, να ξεχνάω τις απογοητεύσεις μου, να ξεχνάω όλα όσα με βασάνιζαν, και να συγκεντρώνομαι μόνο σε εκείνη τη στιγμή, σε εκείνη την αναμονή, σε εκείνη την ελπίδα ότι κάτι καλό μπορεί να συμβεί, ότι η τύχη μπορεί να μου χαμογελάσει, ότι ακόμα και ένας σπασμένος σαν εμένα έχει το δικαίωμα να ονειρεύεται μια νέα αρχή.Η πρώτη μου νύχτα στη vavada κράτησε ώρες, ώρες που πέρασαν σαν στιγμές, χωρίς να νιώθω την κούραση, χωρίς να νιώθω τη μοναξιά, χωρίς να νιώθω τίποτα άλλο παρά την αδρεναλίνη που ανέβαινε και με έκανε να νιώθω ξανά ζωντανός, ξανά παρών, ξανά ικανός να αισθανθώ συναισθήματα που είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν. Και μετά από εκείνη την πρώτη νύχτα, συνέχισα, κάθε βράδυ, για εβδομάδες, αφοσιώνοντας ώρες στην εξερεύνηση των παιχνιδιών, στη μάθηση των κανόνων, στην ανάπτυξη στρατηγικών, στη δημιουργία μιας σχέσης με την πλατφόρμα που είχε γίνει η διέξοδός μου, το καταφύγιό μου, ο φάρος μου μέσα στη θύελλα. Κέρδιζα, έχανα, ξανακέρδιζα, αλλά το σημαντικό ήταν ότι κάθε φορά που έμπαινα στη vavada, ένιωθα ότι ήμουν κάπου που με δεχόταν, κάπου που δεν με έκρινε, κάπου που μπορούσα να είμαι απλά εγώ, χωρίς μάσκες, χωρίς υποκρίσεις, χωρίς τον φόβο της απόρριψης ή της αποτυχίας.Μια νύχτα, θυμάμαι χαρακτηριστικά, έπαιζα ένα παιχνίδι που λεγόταν "Θησαυροί της Ζούγκλας", ένα παιχνίδι γεμάτο χρώματα και περιπέτεια, που με ταξίδευε σε εξωτικά μέρη γεμάτα μυστήριο και κρυμμένους θησαυρούς. Είχα παίξει ήδη αρκετές ώρες, και η τύχη μου δεν ήταν ιδιαίτερα καλή, είχα χάσει περισσότερα απ' όσα είχα κερδίσει, αλλά υπήρχε κάτι σε εκείνο το παιχνίδι, μια ενέργεια, ένας ρυθμός, που με έκανε να μην θέλω να σταματήσω, να θέλω να συνεχίσω, να θέλω να δω αν η επιμονή μου θα ανταμειφθεί. Και τότε, σε μια στιγμή που δεν το περίμενα, σε μια περιστροφή που έμοιαζε με όλες τις άλλες, η οθόνη φωτίστηκε, η μουσική έγινε πιο δυνατή, και ένα μήνυμα νίκης εμφανίστηκε, ένα μήνυμα που με πληροφορούσε ότι είχα κερδίσει το τζάκποτ, το μεγαλύτερο ποσό που είχε παιχτεί ποτέ σε εκείνο το παιχνίδι, ένα ποσό που άλλαζε τα πάντα, που με έβγαζε από τα οικονομικά μου αδιέξοδα, που μου έδινε την ευκαιρία να ξαναχτίσω τη ζωή μου από την αρχή.Έμεινα άφωνος, παγωμένος μπροστά στην οθόνη, κοιτώντας το νούμερο που αναβόσβηνε σαν να ήθελε να μου επιβεβαιώσει ότι ήταν αληθινό, ότι δεν ήταν όνειρο, ότι η vavada μου είχε κάνει το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσα να φανταστώ. Ξαφνικά, τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου, δάκρυα ανακούφισης, δάκρυα χαράς, δάκρυα ευγνωμοσύνης για εκείνη την τυχαία στιγμή που είχα κάνει κλικ σε μια διαφήμιση, για εκείνη την απόφαση που είχα πάρει χωρίς να το πολυσκεφτώ, για εκείνη την πλατφόρμα που είχε γίνει η σανίδα σωτηρίας μου. Σηκώθηκα, άρχισα να περπατάω στο δωμάτιο, να γελάω, να κλαίω, να φωνάζω, να τραγουδάω, να χορεύω, να απελευθερώνω όλα τα συναισθήματα που είχαν καταπιεστεί μέσα μου τόσο καιρό, και εκείνη τη στιγμή, η vavada δεν ήταν απλά μια πλατφόρμα, ήταν ο σύμμαχός μου, ο σωτήρας μου, ο άγγελός μου που με είχε βρει στο πιο σκοτεινό μου σημείο και μου είχε δείξει το φως.Το επόμενο πρωί, ξύπνησα με ένα χαμόγελο που δεν έλεγε να φύγει από το πρόσωπό μου, και για πρώτη φορά μετά από μήνες, ένιωσα ότι είχα έναν λόγο να σηκωθώ από το κρεβάτι, έναν λόγο να ελπίζω, έναν λόγο να πιστεύω ότι το μέλλον μου μπορεί να είναι διαφορετικό, καλύτερο, πιο φωτεινό. Έβαλα τα χρήματά μου σε τάξη, πλήρωσα χρέη που με βασάνιζαν, έκλεισα ένα ταξίδι που πάντα ονειρευόμουν, αγόρασα κάτι ωραίο για τη μητέρα μου που με είχε στηρίξει σε όλες τις δύσκολες στιγμές, και ένιωθα ότι η ζωή μου είχε πάρει μια νέα τροπή, μια τροπή που την άξιζα, που την είχα ανάγκη, που την περίμενα τόσο καιρό. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν η αλλαγή που συνέβη μέσα μου, η αναγέννηση της ψυχής μου, η επιστροφή της εμπιστοσύνης στον εαυτό μου, η πίστη ότι μπορώ να πετύχω ό,τι βάλω στο μυαλό μου, ότι η ζωή δεν είναι μια σειρά από αποτυχίες, αλλά ένα παιχνίδι όπου η κάθε κίνηση μετράει, όπου η κάθε επιλογή μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στην ευτυχία που αναζητάς.Σήμερα, κοιτώντας πίσω, βλέπω εκείνη τη νύχτα σαν την αρχή μιας νέας ζωής, μιας ζωής που δεν φοβάται να ρισκάρει, που δεν φοβάται να πέσει, γιατί ξέρει ότι μπορεί να σηκωθεί, ότι μπορεί να συνεχίσει, ότι μπορεί να βρει τον δρόμο της ακόμα και στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Η vavada μου έδωσε πολλά περισσότερα από χρήματα, μου έδωσε την ευκαιρία να ξαναβρώ τον εαυτό μου, να θυμηθώ ποιος είμαι, να αγκαλιάσω τον άνθρωπο που είχα αφήσει να χαθεί μέσα στον πόνο και την απελπισία. Συνεχίζω να παίζω, να εξερευνώ, να ανακαλύπτω, αλλά πια το κάνω με μια νέα οπτική, με μια νέα διάθεση, με μια νέα πίστη ότι η ζωή αξίζει να τη ζήσεις με όλη σου την καρδιά, ότι κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να ξεκινήσεις ξανά, ότι η τύχη είναι εκεί, περιμένει να την ανακαλύψεις, αρκεί να είσαι αρκετά γενναίος να κάνεις το πρώτο βήμα.