Adım Rövşən Məmmədov, 38 yaşım var, ömrümün son on ilini Bakının küçələrində taksi sürmüşəm. Əgər kimsə mənə bir il əvvəl desəydi ki, “Rövşən, sən online kazinoda qazanacaqsan”, üzünə güləcəkdim. Yox, o qədər də yox – sadəcə çiyinlərini çəkib “hər kəsin öz taleyi” deyəcəkdim. Bizim taksiçi təbəqəsində qumar oynayan oğlanlar çoxdu. Elə var ki, maaşının yarısını “bir dəfəlik udum” deyə verir, sonra həftələrlə borc içində üzür. Mən həmişə onlardan uzaq dayanmışam. Səbəbi isə çox sadədir – vaxtım yox idi. Səhər saat 6-da yolda olmalıyam, gecə 11-də evə qayıdıram. Çörəyimi qazanıram, ailəmi dolandırıram, heç “dincəlim” deyəndə də telefonumda videolara baxıram. Amma həyat elə bir hadisə yaşatdı ki, məcbur oldum başqa cür düşünəm.Hər şey mart ayında başladı. Oğlum İbrahimin məktəbdə tədbiri vardı, ona yeni kostyum almaq lazım idi. Pul yox idi. Yox, ac deyildik, amma bir kostyuma 150 manat birdən mənə çox gəldi. Həyat yoldaşım Gülşən dedi ki, “bir az da qənaət elə, iki həftəyə alarıq”. Amma uşağın üzünə baxanda dayana bilmirsən. Ona söz vermişdim ki, şənbə günü gəzəcəyik, kostyumu da yolda alacağıq. Nə edim? Düşündüm düşündüm, nəhayət qərara gəldim ki, müştərilərdən birindən borc istəyim. Amma hansı müştəri? Mən taksi sürücüsüyəm, müştərilər dəyişir. Axırda bir dostumdan üzr istəyib 200 manat götürdüm. Qaytaracağam dedim ayın sonuna kimi.Həmin günlərdə bir müştərim var idi – Əflatun bəy, neft şirkətində kiçik vəzifəli adamdı. Onu həftədə üç dəfə ofisinə aparırdım. Bir gün məndən soruşdu ki, “Rövşən, evdə kompüterin var?” Dedim var. Dedi, “bir oyun bilirəm, vaxt keçir, pul da qazandıra bilər”. Mən təbii ki, ciddi almadım. Amma o, israr etdi. Taksiyə əyləşən kimi telefonunu açıb mənə göstərdi. Bir sayt idi. Orada sadəcə rənglərə mərc qoyurdun – qırmızı, qara, yaşıl. Dedim, “uşaq oyunudu bu”. Əflatun bəy güldü, dedi ki, “mən bu oyunda keçən həftə 400 manat qazandım, mostbet opiniones yoxladım, adamlar yazır ki, iddia deyil, real qazanc var”. Mən eşitdim, amma vecimə almadım. Taksi sürücülüyü mənim üçün kifayət idi.Həmin axşam evdə Gülşənlə mübahisə etdik. Dedim, “ayın sonuna qədər dostun pulunu qaytarmalıyam”. O dedi, “işlə, çox danışma”. Qadın haqlı idi. Mən bir az əsəbi idim. Gecə yatmadım. Telefonu əlimə aldım, düşündüm: görüm nə yumurdu bu Əflatun bəyin oyunu. Brauzeri açdım, bir axtarış apardım, mostbet saytına düşdüm. Qeydiyyatı asan idi. Beş dəqiqəyə hesab açdım. Amma pul qoymamışdan öncə çox düşündüm. Cibimdə 30 manat vardı. Onu da nahar pulu deyə saxlayırdım. Düşündüm: bir cəhd eləyim, bəlkə 30-u 60 edim. Yox, düz deyil, bir az da qorxu var idi. Tənbəl kimi barmaqlarım donmuşdu ekranın qabağında. Axırda bir boğaz cücəsi çəkdim, kartın nömrəsini yazdım. 30 manat getdi.İlk beş dəqiqədə heç nə başa düşmədim. Hansı oyuna girməli idim? Slotlar, rulet, blackjack, bəhsi – gözlərim alındı. Amma sonra Əflatun bəyin danışdığı oyunu tapdım. Sadə idi: ekranda üç rəng, üç əmsal. Qırmızı – 2x, qara – 2x, yaşıl – 14x. Mən qırmızıya basdım. İlk mərc 1 manat. Düyməni basdım, təkər fırlandı, qırmızı düşdü. Qazandım 2 manat. Ürəyim necə döyünürdü. Sanki yolda qəza görmüş kimi. İkinci mərc yenə 1 manat, yenə qırmızı. Üçüncü – qara. Dördüncü – qırmızı. Beş dəqiqə ərzində 10 manat qazandım. Durdum. Düşündüm: bu çox asandır. Amma bir səs deyirdi ki, dayan, kifayətdir. Amma digər səs deyirdi, “bəs qazandığın pulu çıxartsana?”O saat geri çəkmə əməliyyatı başlatdım. 40 manat kartıma gəldi. Həyatımda ilk dəfə qumardan pul çıxarmışdım. Gülşən yatmışdı. Ona heç nə demədim. Ertəsi gün səhər tezdən oyandım, kostyumu almağa getdim. O 40 manatı da əlavə edib kostyumu aldım. Oğlumun üzündə təbəssüm gördükcə özümü kral kimi hiss edirdim. Amma bilirdim ki, bir iş var, bunun davamı olacaq. Taksiyə minən müştərilərə danışdım, bəziləri dedi “qumar pisdir”, bəziləri dedi “bəxtindir”. Amma bir ağsaqqal müştərim mənə dedi ki, “oğul, ordan çıxan pulu yenə oraya qoyma, çıxart, ailənə xərclə”. O söz yadımda qaldı.Həftə sonu yenə girdim. Bu dəfə 20 manat qoydum. Oynadım, yavaş-yavaş, ağılla. Qırmızı-qara, qırmızı-qara. Mənim taksiçi beynim işləyirdi – mən müştərini gözlədiyim kimi, burada da gözləməyi bacarırdım. Hər mərcdə 5-10 saniyə düşünürdüm. Heç vaxt ürəyimə görə hərəkət etmirdim. Statistika kimi: keçən dörd fırlanmanın üçü qırmızı olub? Onda qara bas. Amma bu qayda həmişə işləmirdi. Itirirdim də. Bir gün gördüm ki, 20 manatın 15-i getdi. Nəfəsim daraldı. Durdum, telefonu kənara qoydum, siqaret çəkdim. Siqaretdən sonra yenə baxdım. Düşündüm: “nəyim var itirəsi? 20 manatdı. O da tək gündə yığaram”. O an seçim etdim. Qalan 5 manatı qaraya qoydum. Və uddum. Qayıtdım 10-a. Sonra 10-u qırmızıya qoydum, uddum 20 oldu. Gördünüzmü? Mən itirdiyim an dayanmağı öyrənmişdim.Bir neçə həftə belə keçdi. Hər gün 10-20 manat qoyur, bəzən udur, bəzən uduzurdum. Amma ayın sonunda bir baxdım ki, kartımda artıq 500 manat yığılıb. Nə olduğumu bilmədim. Yox, mən sehrbaz deyiləm. Sadəcə kiçik kiçik udmuşdum. Məsələn, bir gün 10 manat qoyub 40 çıxarmışdım. Başqa gün 20 qoyub 70. Bir gün itirdim 30, bir gün qazandım 50. Amma nə vaxt itirsəm, dərhal dayanırdım, “bəsdir” deyirdim. Özümü məktəbli kimi intizamlandırırdım.Gülşən bir gün soruşdu ki, “haradan gəlir bu pullar? Taksi ilə bu qədər qazanmaq olmur”. Mən ona danışdım. Susdu, baxdı. Sonra dedi, “oğluna kostyum aldığın pul ondan idi?” Mən başımı aşağı saldım. Bir az əsəbiləşdi, sonra dedi, “amma qumar pisdir, Rövşən”. Mən dedim, “pis deyil, qaydasız oynamaq pisdir”. O, yenə susdu. Sonra bir siqaret çıxarıb yandırdı (özü siqaret çəkməz, amma əsəbi olanda çəkər). Dedi, “qoy oğluna da bunu öyrətmə”.Həmin həftə sonu taksidə bir müştəri gəldi, gənc oğlan idi. Dedi, “dayı, mostbet opiniones oxudum, ama doğru deyil, mən ora 300 manat qoydum, hamısını itirdim”. Mən ona dedim, “ay oğul, sənin səhvin nə idi bilirsən? Sən bir gündə 300 qoymusan”. O cavab verdi ki, “tez udmaq istəyirdim”. Bax, mən də eyni səhvi etməmək üçün özümə üç qayda qoymuşdum. Bir: gündəlik limit 20 manatdı, ondan çox qoymaram. İki: uduzsam, həmin gün bir də oynamaram. Üç: udsam, qazancın 70 faizini çıxardaram, 30 faizlə oynamağa davam edərəm. Bu qaydalar sadədir. Amma onlara əməl etmək çətindir. İnsan oynadıqca beyin başqa cür işləyir, düşünür ki, “bəlkə bu dəfə hamısını qazanam”. Mən özümü o hisslərdən qorumağı bacardım.Bir gün elə oldu ki, 50 manat qoydum (limiti pozaraq) və bir saat ərzində o pul 250 oldu. O an birisi beynimə pıçıldadı: “daha da qoy, 500 olacaq”. Amma başqa səs dedi: “Rövşən, sən taksisən, qaydalarını unutma”. O saat 250 manatın 200-nü çıxartdım. Qalan 50 ilə oynamağa davam etdim, o da 70 oldu, sonra 90, sonra 40-a düşdü, durdum. Yəni qazandığım 200 manatı çıxartdım, üstəgəl bir də 40 qazandım. Toplam 240. O gün evə Gülşənə 100 manat verdim, dedim “bununla sənə yeni paltar al”. Gülşən güldü, barmağını yellədi. Amma paltarı aldı.İndi, bir il sonra, mən hələ də taksi sürürəm. Hələ də səhər 6-da yollayıram, gecə 11-də qayıdıram. Amma dəyişən bir şey var – mənim qara gün pulum var. İndi qorxmuram ki, oğlumun kostyumuna pul çatmayacaq. İndi qorxmuram ki, maşın xarab olsa, təmirə nə qoyacağam. Bütün bu inam mənə mostbet-də qazandığım o kiçik, o təvazökar, o “idarə edə bilərəm” hisslərindən gəldi. Mən bəzən taksiyə mindirdiyim gənclərə deyirəm: “oğul, mostbet opiniones oxumaqla iş bitmir, əsl məsələ özünü idarə etməkdir”. Bəziləri dinləyir, bəziləri “dayı mən bilirəm” deyir. Onlar bilmir. Mən də bilmirdim. Amma öyrəndim. Və bu öyrənməyin dəyəri mənə 2000 manatdan çox deyil. Bəli, cəmi 2000 manat qazanmışam bir il ərzində. Amma o pulun veridiyi təhlükəsizlik hissi – o, əvəzolunmazdır.Dünən axşam bir müştərim düşəndə məndən soruşdu ki, “Rövşən bəy, xoşbəxtlik nədir?” Mən dedim: “xoşbəxtlik oğlunun kostyumunu ala bilməkdir”. O güldü, başa düşmədi. Amna başa düşməsinə də ehtiyac yoxdur. Mən bilirəm nə dediyimi. Və bu həqiqət mənimlədir – hər maşın sürüşümdə, hər qırmızı işıqda dayananda, hər güzgüyə baxanda. Mən öz qaydalarımla yaşayıram. Və bu qaydalar məni heç vaxt yolda qoymayacaq. Taksidəki yazı kimi: “Diqqət, ehtiyatlı ol”. Qumarda da eyni. Ehtiyatlı ol, qaydalarını bil, dayanmağı bil. O zaman hər qara günün ağ olar. Mənim oldu. Sənin də ola bilər. Amma yadında olsun – yol uzundur, tələsmə.