Həmişə düşünürdüm ki, ən yaxşı hekayələr ya səyahətdə, ya da gözlənilməz bir görüşdə baş verir. Amma mənim başıma gələn ən təəccüblü hadisə, evimin qapısının ağzında, ümumi dəhlizdə baş verdi. Hər şey mənim yeni qonşumla tanışlığımla başladı. O, yaşlı, mülayim, ağ saçlı, həmişə təbəssümlə gəzən bir qadındır. Adı Səkinə xanımdır. Əvvəllər onunla sadəcə salamlaşırdıq, bəzən liftdə rastlaşırdıq, hava haqqında bir-iki söz deyirdik. Amma bir gün, axşam işdən qayıdanda, onu qapısının qarşısında çox həyəcanlı gördüm. Əlində telefon, gözləri parlayır, sanki bir uşaq kimi sevinirdi. Mən yaxınlaşıb soruşdum: "Səkinə xanım, nə olub, belə xoşbəxtsiniz?" O, mənə baxıb gülümsədi və dedi ki, bu gün həyatında bir ilk yaşayıb. Və sonra o, mənə elə bir hekayə danışdı ki, saatlarla onu dinləyə bilərdim. Həmin axşam, qapının ağzında, mən başa düşdüm ki, insanların maraqlı təcrübələri ən adi yerlərdə gizlənir.Səkinə xanım demişdi ki, onun oğlu xaricdə yaşayır, uzun müddətdir görüşə bilmirlər. Amma oğlu tez-tez ona zəng edir, maraqlanır, söhbət edirlər. Keçən həftə oğlu zəng edib dedi ki, ana, sən boş vaxtında nə edirsən? O dedi ki, heç nə, televizora baxıram, darıxıram. Oğlu güldü və dedi ki, mən sənə bir şey göndərirəm, telefonuna bax. Və o, ona bir link atmışdı. Səkinə xanım əvvəlcə anlamamışdı, nə üçün bu lazımdır. Amma oğlu izah etmişdi ki, bu, maraqlı oyunlardır, vaxt keçirmək, əylənmək üçündür. Səkinə xanım uzun müddət fikirləşdi, çünki o, yaşlı nəsil idi, texnologiyaya o qədər də alışmamışdı. Amma oğlu üçün nəsə etmək istədi, ona görə də cəhd etmək qərarına gəldi. O, linki açdı və qarşısında rəngarəng, işıqlı bir dünya göründü. O vaxt o, hələ bilmirdi ki, bu təsadüfi maraq onu o qədər sevindirəcək. Danışarkən, o, mənə dedi ki, ilk dəfə o proqramı açanda qorxmuşdu, amma sonra maraq qalib gəlmişdi. Və indi, hər axşam bir neçə saatını bu oyuna həsr edir.Mən onun həvəsini görəndə çox təəccübləndim. Axı, bu yaşda, bu qədər həvəslə yeni bir şeyə başlamaq, böyük cəsarətdir. Səkinə xanım dedi ki, o, artıq oyunun qaydalarını öyrənib, bəzi strategiyaları belə başa düşüb. Onun ən çox bəyəndiyi oyunlar sadə olanlardır, çox mürəkkəb olmayan, amma maraqlı. Bəzən qazanır, bəzən uduzur, amma əsas məqsədinin əylənmək olduğunu deyir. Mən oturub onu dinlədikcə, özüm də maraqlanmağa başladım. Görəsən, bu qədər sadə şey insana bu qədər sevinc verə bilər? Sonra o, mənə bir sual verdi: "Sən bilirsən mostbet nedir?" Mən çəkindim, çünki doğrusu, dəqiq bilmirdim. Eşitmişdim, amma heç vaxt ciddi maraqlanmamışdım. Səkinə xanım gülümsəyərək dedi ki, bu, çox rahat bir platformadır, orada hər kəs öz zövqünə uyğun bir şey tapa bilər. Onun bu qədər rahat danışması məni heyrətləndirdi. O yaşda insanın bu qədər açıq və müasir düşünməsi, həqiqətən, təqdirəlayiq idi. O gecə, qonşumla vidalaşıb evimə girəndə, uzun müddət düşündüm ki, görəsən, həyatda neçə belə gözlənilməz anlar var?Bir həftə sonra, Səkinə xanım məni çay içməyə dəvət etdi. Onun evində incə çini fincanlar, qədim xalça, pəncərədə böyüdüyü çiçəklər, və telefon. Çay süfrəsi açılanda, o, yenə o oyunlardan danışmağa başladı. Mən artıq maraqlanırdım, ona görə də suallar verdim. O, mənə əvvəlcə oyunu göstərdi, qaydaları izah etdi, sonra da özü oynadı. Baxdıqca, mənə də cəlb edici gəldi. Bir az da onun həvəsi mənə keçdi. Səkinə xanım o qədər xoşbəxt görünürdü ki, mən də bu sevinci bölüşmək istədim. O, mənə məsləhət gördü ki, əvvəlcə kiçik mərclərlə başlayım, tələsməyim, qaydaları yaxşı öyrənim. Və ən əsası, uduzmaqdan qorxmamalıyam, çünki hər uduzuş təcrübədir, hər qələbə isə sevincdir. O çay axşamı mənə yeni bir qapı açdı. Mən o vaxta qədər bu oyunlara həmişə şübhə ilə yanaşmışdım, amma onun səmimi danışığı, onun gözlərindəki parıltı, məni inandırdı ki, burada söhbət sadəcə puldan getmir. Bu, emosiyalardan, yeni duyğulardan, insanın özünü kəşf etməsindən gedir.Həmin gündən sonra mən də vaxtaşırı oynamağa başladım. Səkinə xanımın məsləhətləri mənə çox kömək etdi, xüsusən də əvvəlcə çətinlik çəkəndə. Mən onunla tez-tez bu barədə danışırdım, nələr baş verdiyini bölüşürdüm, o da mənə öz təcrübəsini danışırdı. Bir gün, o, mənə dedi ki, böyük bir uduş əldə edib. Bu, onun üçün çox vacib idi, çünki oğluna hədiyyə almaq istəyirdi. O qazancı ilə oğluna gözəl bir saat alıb göndərdi. Və oğlu zəng edib dedi ki, ana, sən nə etmisən? O da gülümsəyib dedi ki, bu, mənim oyundakı qələbəmdir. Oğlu çox sevindi, amma daha çox anasının bu qədər aktiv qalmasına sevindi. Səkinə xanım dedi ki, indi oğlu onunla daha tez-tez danışır, çünki onların ümumi mövzusu var. Bu, onların münasibətini daha da istiləşdirdi. Mən bunu eşidəndə, ürəyimdə bir istilik hiss etdim. Görəsən, neçə ailə bu cür kiçik şeylərlə bir-birinə yaxınlaşa bilər?Bir axşam, Səkinə xanımın evində çay içərkən, o, mənə etiraf etdi ki, bu oyunlar ona tənhalığını unutdurur. O dedi ki, əri uzun müddət əvvəl vəfat edib, oğlu isə uzaqdadır, ev çox sakitdir. Amma oynayanda, hiss edir ki, sanki o, başqa bir dünyadadır, orada rənglər, işıqlar, səslər var. Və bu, onu xoşbəxt edir. O, mənə dedi: "Bilirsən, mən yaşlı qadınam, amma özümü gənc hiss edirəm bu oyunlarda. Sanki vaxt dayanır". Onun sözləri mənə çox təsir etdi. Çünki mən heç vaxt onun bu qədər dərin duyğularını bilməzdim. İnsanlar çox vaxt zahiri görünüşə aldanır, amma hər birinin iç dünyası özünəməxsusdur. Səkinə xanım üçün bu oyunlar bir terapiyaya çevrilmişdi. O, bu barədə o qədər həvəslə danışırdı ki, mən də istər-istəməz bu dünyaya daha da yaxınlaşırdım.Mən özüm də bir neçə həftə ərzində bu platformanın müxtəlif tərəflərini kəşf etdim. Bəzən uduzurdum, amma Səkinə xanım mənə deyirdi: "Qorxma, bu təcrübədir". Mən onun sözlərinə qulaq asıb davam edirdim. Və bir gün, mən də böyük bir uduş əldə etdim. Bu o qədər gözlənilməz idi ki, əvvəlcə heç inanmadım. Sonra Səkinə xanımın yanına qaçdım, ona göstərdim. O, mənimlə birlikdə sevindi, əl çaldı, güldü. O an mən başa düşdüm ki, bu qazancın ən gözəl tərəfi onu kiminləsə bölüşməkdir. Səkinə xanım mənə dedi: "İndi görürsən, mən sənə deyirdim ki, bu oyunlar sevinc gətirir". Mən razılaşdım, çünki həqiqətən də, bu, sadəcə pul deyildi. Bu, mənim ona olan minnətdarlığım, onun mənə verdiyi dəstək, və birlikdə yaşadığımız o xoş an idi. O gündən sonra mən Səkinə xanıma daha tez-tez baş çəkməyə başladım, çay içirdik, oyunlardan danışırdıq, bəzən birlikdə oynayırdıq. Evimizdəki o dəhliz artıq mənim üçün sadəcə bir keçid yolu deyil, sevinc və dostluq simvolu idi.Bir gün Səkinə xanım mənə dedi ki, oğlu ona yenə zəng edib və deyib ki, ana, sən indi məndən daha çox bu oyunları bilirsən. O gülmüşdü, amma mənim üçün bu sözlər çox dərin məna daşıyırdı. Bu o demək idi ki, o, təkcə vaxt keçirmir, eyni zamanda inkişaf edir, öyrənir, yaşlandıqca daha gənc ruhlu olur. Mənə elə gəlir ki, bu, hər insanın arzuladığı bir şeydir – yaşından asılı olmayaraq maraqlı qalmaq, yeni şeylərə açıq olmaq. Səkinə xanım bu cəhətdən mənim üçün əsl nümunədir. O, mənə öyrətdi ki, qorxuların arxasında gizlənmək lazım deyil, həyatın hər yaşda gözəl olduğunu sübut etdi.İndi isə, bu hekayəni yazanda, mən o qapı ağzında ilk görüşümüzü xatırlayıram. O gün mən sadəcə salamlaşmışdım, amma indi bilirəm ki, o salamın arxasında böyük bir dostluq, və bir çox maraqlı anlar gizlənir. Səkinə xanımın sayəsində mən başa düşdüm ki, bəzən mostbet nedir sualının cavabı sadəcə bir tərifdən ibarət deyil – bu, insanların həyatına girən, onlara sevinc gətirən bir dünyadır. O, mənə bu dünyanı açdı, mən də ona minnətdaram. Və hər dəfə dəhlizdən keçəndə, onun qapısına baxıb gülümsəyirəm, çünki bilirəm ki, orada məni həmişə isti bir çay, gözəl söhbət, və bəlkə də yeni bir uduş gözləyir. Həyat nə qədər qəribədir: ən gözlənilməz insanlar ən böyük təsir bağışlayır. Mənim üçün o insan Səkinə xanım oldu. Və mən şadam ki, tale bizi qonşu etdi.